Bilmek Seni
Ne sen ne ben,
Düşünmekten bitkin bir halde buldum kendimi.
Ve yatağımda günlerce uykusuzdum...
Kimler gelse kimler düşünse çözemezdi sanki,
Hiçbir çözüm yolu yokmuş gibi...
Bulmaktan korkuyorum aslında,
Bitirmeyi bu hikayeyi...
Sensiz geçen günlerim ve seninleyken duyduğum yalnızlığım gibi;
Alıştım bende gecelerimi düşünerek geçirmeye!..
Bir dalsam uyumaya bir daha uyanamam.
Uykusuzluk ve sen içime işlediniz ruhum gibi;
Biriniz eksilse yok olurum herhalde,
Düşünüyorum yine;
Düşünmek çözmüyor bazen hiçbir şeyi!
Merak etmiyorum artık sonunu;
Yok olmakta var olmak kadar güzel olmalı...
Biliyorum; çünkü her gün yok oluyorum seninle,
Yok oluyorum gözlerinin derinliklerinde!.
Kulaklarımı patlatan sessiz çığlıkların,
Ve alev gibi yanan bakışların yok ediyor beni!
Düşünmek yok artık;
Bilmek var seni...