sonraki »

[nur]

Kaç aydır, “Merhamet” başlıklı bir şiire çalışıyorum. Olmuyor.
“Yanağa yaklaşan öpücük gibi / Konarsın dalına kimsesizlerin” dedim ve kaldım. Bu iki dizenin yanına, bir dize dahi olsun ekleyemedim. Hiç böyle olmamıştı.
İlk defa, böyle bir nasipsizlikle karşı karşıyayım.
“Açılır ovalar darda kalana” diyor, sonra vazgeçiyorum. “Keramet istediler, güzelliğini gösterdim” diyor, sonra beğenmeyip karalıyorum. Ne yazsam olmuyor, içime sinmiyor.
Sonra, uzun uzun, bu şiiri niye yazamadığımı düşündüm. Galiba buldum.
Tavukların çuvala doldurulup canlı canlı yakıldığı... 32 yaşındaki uçak mühendisinin diri diri toprağa gömüldüğü... Deprem sonrasında insanlar enkaz altında inlerken, gece kulüplerinde sabahlara kadar içki içilip dans edildiği... Yüz binlerce insan açlık sınırında veya altında yaşarken, muazzam israfların edildiği bir toplumda, ne kadar hassas olursanız olun, bir şekilde kirleniyor, bu merhametsizlikten nasibinizi alıyorsunuz.
Çünkü şahitlik de insanı kirletiyor.
Nasıl anlatsam? Diyelim ki, mankenlerin, popçuların, gününü gün edenlerin yaşadığı o malum hayat tarzına çok uzaksınız. Fakat bu hayat tarzının anlatılıp gösterildiği magazin programlarını, tele voleleri falan hiç kaçırmıyorsunuz. Evet, farkında olmasanız bile, bir anlamda, siz de bu hayatın bir parçası oluyorsunuz.
Ne diyordu Sezen Aksu?
“Masum değiliz, hiç birimiz…”

İbrahim Tenekeci

Köşe yazarı böyle demiş okuyunca hak verdim.. Acaba gerçekten merhametten iyice yoksun mu kaldık..
Merhamet eden ellerimize, yüreklerimize ne oldu?
Sadece çevreyi mi suçlamak gerekiyor bunda bizlerinde suçu yok mu?
Hep görmezlikten gelerek herşeyi..

[nur]

nur