|
e_f_s
Ziyaretçi
|
 |
« : 17 Nisan 2007, 16:27:21 » |
|
Ey kara iklimlerin beyaz meltemi;
Nasıl da muhtacız sana
Efendim bilsem şimdi!
Güller gülemeden açıyor kaç asırdır,
Ve ümmetini yakan his;
Gidişinin verdiği kahırdır.
Gel diyoruz her sabah,
Her akşam, her gün,her ay
Ve yıllardır…
Bir ümitle koşuyoruz yarınlara
Ey Nebi!
Çünkü bize beslediğin sevgiyle
Yüreklerimiz hayattardır.
Hastayız,aciziz,muhtacız Sana
Her zamankinden bin kat daha fazla!
Yalvarıyoruz Rabbimiz’e
İstiyoruz Seni geri bin bir niyazla.
Gel ne olur!
Çal yeniden paslı yürek kapılarını
Ve bizi sar sıcacık yüreğine
Nazla,nazla…
Bırakma sakın bizi Sevgili.
Senin aşkın içimizde bahardır.
Getirdiğin yüce dava
En sevgili, en yardır!
Ötelerin ötesinde duadasın biliyorum.
Bizim için akıttığın yaşların
Harıyla yanıyorum
Ve Sana layık mıyım hissiyle
Kendimden utanıyorum.
Ey en anne yürekli,
Ey yüreği binbir renkli,
Gönül tahtının gül kokulu yetimi!
Keşke olabilseydik
Duygularının bir dirhemi.
Belki o zaman hissederdi yüreğimiz
Estirdiğin meltemi!
Çağlar dolusu özlemimle
Yalvarıyorum yıllardır,
Bırakma beni!
Rüyalarımda bile arıyorum,
Asr-ı Saadet’i yaşattığın beldeni…
Ey mutluluk menbaı,
Ey gönüller tabibi,
Ömrümce seve seve
Çekerim bu hasreti.
Öyle ki, aşkından unuttum
Mahlukata nefreti.
Sende buldum ben hayatı,
Sende buldum
Aşkı yaşamak adına kuvveti.!
Bırakmadın,bırakmazsın ama,
Yalvarıyorum Sana
Bırakma tek başına
Sevginsiz,
Sensiz, şu aciz ümmetini!!!
|